Overzicht

In Bahrein bestaan er verschillende detentiecentra, de belangrijkste zijn Jaw Prison, Dry Dock Detention Center, Isa Town Prison en Juvenile Detention Centre.

Volgens mensenrechtenactivisten en internationale organisaties ontbreekt het de meeste detentiecentra in Bahrein aan adequate en waardige omstandigheden voor hun gedetineerden. Verschillende rapporten toonden de mishandelingen aan waaraan de gedetineerden worden onderworpen, en verluidden bezorgdheid over de lage levensstandaard van de gevangenissen. De meeste faciliteiten zijn overvol, de sanitaire omstandigheden zijn slecht, gevangenen hebben geen toegang tot medische zorg en worden vaak lichamelijk mishandeld.

In het algemeen meldde de regering dat er drinkwater beschikbaar is in gevangenissen, maar er zijn meldingen van gebrek aan toegang tot water om te drinken en te wassen, gebrek aan douches en zeep, en onhygiënische toiletten. Aan de andere kant is het voedsel voor de meeste gevangenen voldoende, maar degenen die vanwege medische omstandigheden speciaal voeding nodig hebben, krijgen het bijna nooit.

De gezondheidszorg in de gevangenissen is uiterst slecht. Mensenrechtenorganisaties merkten op dat gevangenen met chronische medische aandoeningen vaak geen toegang hadden tot medische zorg. Voorts zijn er regelmatige uitbraken van overdraagbare ziekten als gevolg van de overvolle omstandigheden, gebrek aan sanitaire voorzieningen en onderbezette medische klinieken.

Gevangenen minstens één keer per maand, soms meer, toegang tot bezoekers en ze mogen elke dag 30 minuten bellen. Het is echter vaak gemeld dat gedetineerden de toegang tot familiebezoek en advocaten is ontzegd.

De gevangenisautoriteiten staan gevangenen toe hun godsdienst te belijden, hoewel er gevallen zijn van gevangenen die geen toegang hadden tot religieuze diensten of gebedstijden, vooral voor sjiieten.

Bovendien klaagden de gedetineerden over fysiek en seksueel geweld, mishandeling en zelfs marteling door gedetineerden en bewakers. Daarom komen hongerstakingen door gevangenen als protest tegen de verschrikkelijke omstandigheden in gevangenissen vaak voor.

Slechts in enkele gevallen hebben internationale organisaties toestemming gekregen om de Bahreinse detentiecentra te bezoeken, terwijl onafhankelijke lokale mensenrechtenorganisaties de toegang tot deze centra is ontzegd. Het door de regering en de ombudsman van het ministerie van Binnenlandse Zaken opgerichte Nationaal Instituut voor de rechten van de mens heeft het afgelopen jaar talrijke klachten ontvangen, maar deze klachten hebben niet geleid tot een significante verbetering van de omstandigheden van gevangenen.

Dry Dock Detention Center

Het Dry Dock Detention Center is een tijdelijk detentiecentrum alleen voor mannen en kinderen vanaf 15 jaar. Veele gedetineerden komen naar het droogdok met verwondingen die ze zijn opgelopen tijdens hun verblijf bij de CID of hun vorige detentie. De kliniek is duidelijk ontoereikend om de huidige gevangenenbevolking te dienen. Gedetineerden, die om een bezoek aan het ziekenhuis vragen, worden vaak intensief lastiggevallen door bewakers. Het detentiecentrum is gedocumenteerd als overbevolkt en gevangenen melden dat de faciliteiten onhygiënisch zijn.

De populatie in elke cel is naar verluidt meer dan twee keer zo groot als de capaciteit, wat ernstig probleem met zich meebrengt. Bovendien hebben verschillende gedetineerden verklaard dat de verlichting in de cellen zeer laag is, wat hun zicht op lange termijn beïnvloedt, en dat de bedden, dekens en kussens niet geschikt zijn om te slapen.

De omstandigheden in het Dry Dock Detention Center zijn in strijd met de minimumnormen voor de behandeling van gevangenen van de Verenigde Naties. Zo mogen gedetineerden bijvoorbeeld hun godsdienst niet vrijelijk uitoefenen. Voormalige gedetineerden hebben verklaard dat de bewakers hun heilige sjiitische teksten tijdens kamerinspecties hebben vernietigd en dat ze geen “turbah” mochten hebben om te bidden of religieuze feestdagen in acht te nemen.

Bovendien is het geleverde voedsel vaak bedorven en ongenietbaar, en er wordt geen vers water verstrekt. Gevangenen kopen tot twee maanden voedsel en water in de kruidenierswinkel van de gevangenis, wat erg duur is.

Gezondheid en medische behandeling zijn niet altijd gegarandeerd. In het droogdok is er een kleine kliniek met een verpleegkundige voor de behandeling van ongeveer 1 500 gedetineerden. Het gezondheidspersoneel bestaat volledig uit niet-Bahreinse mensen die alleen pijnstillers voorschrijven en geen preventieve of curatieve zorg verlenen. Ondanks de slechte toestand mogen gedetineerden niet naar het ziekenhuis of naar de kliniek gaan voor behandeling. In een aantal gevallen heeft deze opzettelijke vertraging in de zorg direct geleid tot de dood van gedetineerden. Bovendien zijn de omstandigheden in de cellen van Dry Dock ongezond. Er zijn niet genoeg douches voor het aantal gedetineerden, vaak is er niet genoeg water beschikbaar en als dat wel het geval is, wordt het niet verwarmd. Toiletten worden niet dagelijks schoongemaakt en zitten vol met uitwerpselen.

Jaw Prison

Het Jaw Prison is het belangrijkste detentiecentrum in Bahrein. Veroordeelde kinderen van 15 jaar en ouder worden in dezelfde faciliteiten ondergebracht als volwassenen. De gevangenis is extreem overbevolkt. Volgens het verslag van de Ombudsman over het bezoek aan het Correctie- en Revalidatiecentrum werden alleen al in 2013 1 608 gevangenen in de gevangenis vastgehouden. Dit is een toename van 34 procent ten opzichte van de maximale capaciteit van 1 201. Volgens een aantal gevangen zijn de feitelijke cijfers zelfs nog groter omdat vele gedetineerden op de grond slapen.

Het Jaw Prison bestaat uit negen gebouwen. Er is een specifiek gebouw alleen voor de politieke gevangenen (gebouw één) en voor de veroordeelden in de zaak die bekend staat als “Bahrein13” (gebouw zes). Cellen in de kaakgevangenis zijn naar verluidt vies en overvol. De cellen krijgen zoveel gevangenen toegewezen dat meerdere gevangenen gedwongen worden om op de vloer in de gangen te slapen.

Gevangenen mogen hun rechten niet altijd uitoefenen, elke twee bezoek van familieleden te ontvangen. Naar verluidt hebben de gevangenisautoriteiten ook verhinderd dat gevangenen met familieleden telefoneerden en bezoeken te plannen. Voorafgaand aan de familiebezoeken, moesten gevangenen zich soms uitkleden als een vorm van vernedering. Verschillende families hebben ook gemeld dat ze vernederende behandelingen zijn ondergaan tijdens hun bezoeken. In verschillende gevallen werden bezoekende familieleden ook door intensieve lichaamsonderzoeken geïntimideerd en zelfs gearresteerd voor het ondervragen van de gevangenisautoriteiten over de behandeling van de gevangenen in het Jaw Prison.

Verschillende gevangenen hebben gemeld dat de behandeling in Jaw afhankelijk is van religie en criminele feiten. Zo krijgen soennitische gevangenen bijvoorbeeld een voorkeursbehandeling, terwijl sjiieten en criminelen naar verluidt worden lastiggevallen en misbruikt. Gevangenen mogen geen politieke boeken of sjiitische religieuze teksten bezitten.

Bovendien voldoet Jaw Prison niet aan de internationale normen die camera’s in alle gevangenisgebouwen, gangen en buurten vereisen. Dit resulteert in een gebrek aan verantwoording en een cultuur van straffeloosheid voor mishandeling van gevangenen.

Er is een gezondheidskliniek in de gevangenis met slechts één dokter. De zorg is onprofessioneel en niet preventief, noch curatief. Geneesmiddelen op recept worden niet volgens het schema van elke patiënt toegediend. Er verschillende gevallen is gemeld dat de gevangenisautoriteiten hebben geweigerd om patiënten de door hun artsen voorgeschreven geneesmiddelen te geven om pijn en reeds bestaande aandoeningen onder controle te houden. De kliniek is niet uitgerust om noodgevallen te behandelen, maar wanneer gedetineerden naar het ziekenhuis moeten worden overgebracht, worden ze voortdurend mishandeld en lastiggevallen.

Het verstrekte voedsel is voldoende, maar er wordt geen rekening gehouden met gevangenen met dieetbeperkingen en reeds bestaande omstandigheden. De gevangenisautoriteiten verstrekken geen schoon, hygiënisch water. Gevangenen worden gedwongen om flessen water uit de kruidenierswinkel te kopen tegen aanzienlijke persoonlijke kosten; de toegang tot de winkel is echter niet altijd gegarandeerd. Tot slot zijn er verschillende gevallen gemeld van gevangenen die in een willekeurige isoleercel worden vastgehouden.

Isa Town Prison

De Isa Town Prison is het enige detentiecentrum voor vrouwen in Bahrein, dus het houdt zowel de voorhechtenis als de veroordeelde personen in aparte afdelingen vast. Voormalig gedetineerden in deze faciliteiten beschrijven een omgeving van extreme en constante stress wat mentaal extreem belastend is. De meeste gedetineerden zijn migrerende werknemers die geen Arabisch of Engels spreken. Daarom begrijpen zij vaak niet de aanklachten tegen hen of de reden van hun detentie. Slechts enkele van de gevangenen in deze instelling zijn politieke gevangenen. Onlangs is er een nieuwe faciliteit voor vrouwen geopend, en deze gevangenis is groter met verbeterde fysieke faciliteiten, maar de behandeling van gedetineerden is slechter dan voorheen.

Gevangenen die in de oude Isa Town vrouwengevangenis  werden vastgehouden, meldden dat de cellen extreem klein en overvol waren: er was zo weinig vrije ruimte dat de vrouwen niet konden bidden of rondlopen. In het oude gebouw was er een gemeenschappelijke ruimte om te eten en televisie te kijken, maar vrouwen mogen erin niet praten, lachen of klappen. In het nieuwe gevangenisgebouw van Isa Town heeft elke cel een badkamer en daarom worden de cellen gesloten gehouden, behalve voor bepaalde periodes. De gevangenen meldden dat, in vergelijking met het oude gebouw, de nieuwe faciliteiten zijn verbeterd, hoewel de behandeling is verslechterd.

Gevangenen in het Isa Town Detention Center worden dagelijks geconfronteerd met verbale intimidatie, fysiek misbruik en bedreigingen met seksueel geweld door gevangenisbewakers. De angst die door dit misbruik is ontstaan, heeft een al stressvolle omgeving extra belastend gemaakt. Gevangenen melden dat het personeel niet voldoende is toegerust om psychiatrische evaluaties en geestelijke gezondheidszorg voor gedetineerden te verzorgen.

Gevangenisautoriteiten voorkomen regelmatig dat sjiitische vrouwen hun religie belijden en nemen hen religieuze teksten in beslag. Voorts worden gevangenen gestraft voor religieuze vieringen en andere festiviteiten. Als soennitische en sjiitische vrouwen samen probeerden te bidden, werden ze door de bewakers lastiggevallen en vervolgens gescheiden. De gemeenschappelijke ruimte stond onder voortdurend toezicht en de bewakers bevalen iedereen terug te keren naar de cel als ze de regels overtraden.

Centrum voor Jeugdzoorg

Het centrum voor jeugdzorg is de faciliteit die verondersteld wordt minderjarigen vast te houden, maar vanaf een leeftijd van 15 jaar worden kinderen in reguliere gevangenissen zoals het Dry Dock Detention Center en het Jaw Prison vastgehouden.

De Bahreinse autoriteiten zijn begonnen met een systematische praktijk om kinderen in onveilige omstandigheden vast te houden, wat een directe schending is van het Verdrag inzake de rechten van het kind. De gevangenisautoriteiten hebben geen enkele aanwijzing gegeven dat zij van plan zijn deze praktijken te hervormen.